بیوگرافی مجید بهشتی (فیلم ها – سریال ها – عکس ها)

بیوگرافی مجید بهشتی

سن مجید بهشتی

مجید بهشتی در ۲۹ مهر ۱۳۳۴ (۲۱/۲۲ اکتبر ۱۹۵۵) در کرمان به دنیا آمد و بنا بر تاریخ امروز (پاییز ۱۴۰۴/نوامبر ۲۰۲۵) ۷۰ ساله است. در نمایه‌های مرجع، هم سال و هم زادگاه به‌روشنی ثبت شده و حتی جزئیات مسیر زمانی فعالیت‌های او به شکل منظم آمده است: شروع روی صحنه از ۱۳۴۸ در کرمان، ورود به دانشکدهٔ هنرهای دراماتیک تهران از اواخر دههٔ ۱۳۵۰، همکاری‌های پرشمار با استادانی چون رکن‌الدین خسروی و حمید سمندریان و سپس حضور حرفه‌ای در تلویزیون از سال ۱۳۶۰ به‌عنوان کارگردان و تهیه‌کننده. این چینش زمانی وقتی کنار عدد سن قرار می‌گیرد، یک نکتهٔ مهم را روشن می‌کند: بهشتی بخشی از نسل پیونددهندهٔ تئاتر کلاسیک پس از دههٔ ۱۳۴۰ با تلویزیون دههٔ ۱۳۶۰ است؛ نسلی که آموزش دانشگاهی را با کار میدانی در ادارهٔ تئاتر و بعد در قاب تلویزیون به هم متصل کرد. او در دههٔ ۱۳۷۰ نیز با مجموعه‌هایی مثل «ریشه در خاک»، «خیالاتی (آقای دلار)»، «قافلهٔ این عمر» و «باغ گیلاس» نامش را برای مخاطبان عام تثبیت کرد و در ۱۳۸۰ با فیلم «مه‌بانو» به‌عنوان کارگردان در سینما هم شناخته شد. از ۱۳۸۳ (۲۰۰۴/۲۰۰۵) به بعد، بهشتی ایران را ترک کرد و در لندن اقامت گرفت و علاوه بر تدریس و تولید، چند نمایش فارسی‌زبان را در انگلستان روی صحنه برد. بنابراین، «۷۰سالگی» برای او فقط یک عدد نیست؛ نقطهٔ تلاقی چند نسل از تولیدات نمایشی است: نوجوانِ روی صحنهٔ کرمان (۱۳۴۸)، بازیگر و کارگردان آموختهٔ دانشگاه (دههٔ ۵۰ و ۶۰)، مدیر تولید و کارگردان تلویزیون (دههٔ ۶۰ و ۷۰)، و مهاجرِ فعالِ تئاتر در اروپا (دههٔ ۸۰ و ۹۰). این پیوستگیِ زمانی همان چیزی‌ست که موقعیت بهشتی را در تاریخ تلویزیون و تئاتر معاصر ایران قابل‌ردگیری می‌کند.

قد مجید بهشتی

در هیچ‌یک از منابع مرجع (دانشنامه‌ای و بانک‌های اطلاعات حرفه‌ای) عدد رسمی برای قد مجید بهشتی منتشر نشده است. برخی سایت‌های سبک‌زندگی یا فهرست‌های غیرحرفه‌ای گاهی برای چهره‌ها «قد» می‌نویسند، اما وقتی ارجاع معتبر وجود ندارد، این داده‌ها ارزش زندگی‌نامه‌ای ندارند. نمایهٔ ویکی‌پدیای فارسی که جزئیات دقیقِ تولد، تحصیلات، سال‌های فعالیت و فیلم/سریال‌ها را سطر به سطر آورده، ستون یا اشارهٔ مستندی به قد ندارد؛ پروفایلِ «ایران‌تئاتر» نیز که به‌طور جزئی به تحصیلات، نمایش‌های کرمان و تهران و پست‌های تلویزیونی پرداخته، عدد قد را ثبت نکرده است. از آن‌سو، پروفایل‌های انگلیسی‌زبانِ معرفیِ هنرمند هم—که معمولاً خلاصهٔ زندگی حرفه‌ای او را می‌نویسند—در بهترین حالت به تاریخ تولد، جایگاه‌ها و گزیده آثار بسنده کرده‌اند و سراغ ویژگی‌های بدنی نرفته‌اند. نتیجه روشن است: تا امروز قد مجید بهشتی به‌طور رسمی اعلام نشده و تکرار هر عددی، به‌ویژه از صفحات کم‌اعتبار، با اصول مرجع‌نویسی سازگار نیست. مهم‌تر اینکه در پروندهٔ بهشتی، قد نه در کارنامهٔ بازیگریِ صحنه‌ای تعیین‌کننده بوده، نه در کارگردانیِ تلویزیون؛ دقت در میزانسن، ریتم، قاب‌بندی، هدایت بازیگر و نظم تولید است که کیفیت کار او را می‌سازد. همین رویکرد را در فهرست بلند نمایش‌هایش در کرمانِ اواخر دههٔ ۴۰ و تهرانِ اواخر دههٔ ۵۰، و سپس در پروژه‌های تلویزیونی دههٔ ۶۰ و ۷۰ می‌بینیم: نامِ درس‌ها، استادان و عنوان آثار دقیق ثبت شده، اما جایی برای عدد قد باز نشده است. بنابراین، در چارچوب یک بیوگرافی مستند و آبرومند، بهترین پاسخ این است که: «نامشخص»؛ و تمرکز را باید روی دستاوردهای هنری گذاشت، نه اندازه‌های فیزیکی که منبع رسمی ندارند. 

همسر مجید بهشتی

دربارهٔ «همسر مجید بهشتی» در منابع معتبر عمومی اطلاعات علنیِ تأییدشده وجود ندارد. مدخل‌های دانشنامه‌ای—از فارسی تا انگلیسی—که جزئیات مفصل کارنامهٔ او را پوشش می‌دهند، به وضعیت تأهل یا نام همسر اشاره نمی‌کنند. پروفایل‌های معرفی هنرمند در رسانه‌های حرفه‌محور نیز معمولاً به تحصیلات، سال‌های فعالیت، آثار و جوایز می‌پردازند و از ذکر اطلاعات شخصی بدون منبع پرهیز می‌کنند. در چنین موقعیتی، استاندارد بیوگرافی‌نویسی حکم می‌کند که به جای تکیه بر شایعات شبکه‌های اجتماعی یا سایت‌های کم‌اعتبار، وضعیت را «اعلام نشده» بنویسیم. بهشتی، چه در دورهٔ تلویزیون ایران و چه پس از اقامت در لندن، در گفت‌وگوها و معرفی‌های رسمی، تمرکز را روی کارنامهٔ حرفه‌ای گذاشته است؛ همین رویکرد باعث شده که مرز میان زندگی خصوصی و حضور عمومی روشن بماند. اگر زمانی اظهار رسمی یا مدرک روزنامه‌نگارانهٔ معتبر در این‌باره منتشر شود، می‌توان آن را به روایت زندگی‌نامه‌ای افزود؛ اما تا آن زمان، نام‌بردن از هر فردی به‌عنوان «همسر» یا نسبت دادن اطلاع خصوصی، غیردقیق و خلاف اصول استناد است. این شیوهٔ مواجهه—تصریح به «اطلاعات علنی در دسترس نیست»—نه‌تنها احترام به حریم شخصی است، بلکه با روش کار دانشنامه‌ها و پایگاه‌های حرفه‌ای هم‌خوانی کامل دارد. 

محل تولد مجید بهشتی

کرمان در همهٔ منابع مرجع به‌عنوان محل تولد مجید بهشتی ثبت شده است و این داده با زندگی هنریِ اولیهٔ او در همین شهر هم‌خوان است. مرور جدول نمایش‌های سال‌های ۱۳۴۸ تا ۱۳۵۴ نشان می‌دهد که بهشتی از نوجوانی روی صحنهٔ کرمان فعال بوده: از «آسید کاظم» و «روح بهرام» تا نمایش‌هایی که خودش کارگردانی کرده است. «کاخ جوانان کرمان»، «خانه شهر» و فضاهای اجرایی آن زمان، جایگاه‌هایی بودند که نسل‌های جوان‌تری از هنرمندان را به بدنهٔ تئاتر حرفه‌ای متصل می‌کردند و بهشتی یکی از چهره‌هایی است که این مسیر را گام‌به‌گام طی کرد؛ به‌ویژه وقتی اواخر دههٔ ۱۳۵۰ به تهران آمد و در دانشکدهٔ هنرهای دراماتیک زیر نظر خسروی، سمندریان، بهزاد فراهانی و حسین پرورش آموخت. این پیوند جغرافیا/آموزش بعدها در تلویزیون دههٔ ۱۳۶۰ به ثمر نشست؛ بهشتی از سال ۱۳۶۰ وارد رادیو و تلویزیون شد و به‌عنوان کارگردان و تهیه‌کننده، سریال‌ها و تله‌تئاترهایی ساخت که مخاطب سراسری داشتند. در دههٔ ۱۳۷۰ نیز با سریال‌هایی نظیر «ریشه در خاک»، «خیالاتی (آقای دلار)»، «قافلهٔ این عمر»، «باغ گیلاس» شناخته شد. بنابراین، «کرمان» در این بیوگرافی فقط یک دادهٔ شناسنامه‌ای نیست؛ نقطهٔ آغاز یک خطِ رشدِ پیوسته است که از صحنه‌های شهر زادگاه شروع شد و به قاب ملی تلویزیون رسید. حتی وقتی بهشتی در ۱۳۸۳ ایران را ترک کرد و به لندن رفت، ترکیب تجربهٔ بومی کرمان/تهران همچنان در کارهای صحنه‌ای‌اش در خارج از کشور دیده می‌شد؛ او چند نمایش فارسی‌زبان را با گروه‌های ایرانی در انگلستان روی صحنه برد. این حلقهٔ به‌هم‌پیوستهٔ «کرمان → تهران → رسانهٔ ملی → اروپا» یکی از کلیدهای فهم مسیر حرفه‌ای بهشتی است.

تحصیلات مجید بهشتی

تحصیلات بهشتی پلِ ثابت میان علاقهٔ فردی او به تئاتر و حرفهٔ چندوجهی‌اش است. بر پایهٔ اسناد مرجع، او پس از پایان دبیرستانِ آرشامِ کرمان (۱۳۵۳) وارد مسیر دانشگاهی هنر شد: نخست دانشکدهٔ هنرهای دراماتیک تهران و سپس دانشگاه هنر و معماری؛ جمع‌بندی داده‌ها نشان می‌دهد که مسیر او شامل کارشناسیِ بازیگری و کارگردانی تئاتر (تا سال ۱۳۶۵) و سپس کارشناسی ارشد کارگردانی تئاتر (۱۳۸۳) بوده است. پروفایل «ایران‌تئاتر» حتی به دورهٔ فوق‌دیپلم بازرگانی در کرمان (۱۳۵۶) اشاره دارد که نشان می‌دهد پیش از تثبیت مسیر هنری، در یک رشتهٔ غیرفنیِ هنری هم تحصیل کرده است. اهمیت این چیدمان در این است که بهشتی، هم‌زمان با تحصیل، در تمرین‌های عملی ادارهٔ تئاتر و زیر نظر استادان نامدار مهارتش را کارگاهی کرده و سپس همان سنت کارگاهی را به تلویزیون برده است؛ یعنی آن‌چه در کلاس به‌عنوان میزانسن، ریتم، آکسسوار و تحلیل متن می‌آموخت، در تولیدات رادیو و تلویزیون به رویهٔ اجرایی تبدیل شد. این ترکیب دانشگاه/کارگاه در دههٔ ۱۳۶۰ برای نسل بهشتی بسیار تعیین‌کننده بود: فارغ‌التحصیلان، مستقیم به رسانهٔ ملی راه می‌یافتند و استانداردهای نظم تولید و هدایت بازیگر را به پروژه‌های طولانی (از تله‌تئاتر تا سریال) تزریق می‌کردند. بسیاری از عنوان‌های تلویزیونیِ بهشتی در دههٔ ۶۰ و ۷۰—از «آقای همه‌فن‌حریف» تا «ریشه در خاک»—ریشه در همین آموزش رسمی + تجربهٔ میدانی دارد؛ روشی که بعدها در فیلم «مه‌بانو» نیز به کار آمد. به این ترتیب، تحصیلات مجید بهشتی صرفاً یک سطر رزومه نیست؛ زبان کار اوست: زبانِ پژوهشِ پیش از تولید، هدایت منضبط حین تولید و حساسیت به کیفیت بازی در محصول نهایی. 

سال شروع بازیگری مجید بهشتی

طبق منابع، «سال‌های فعالیت» بهشتی از ۱۳۴۸ ثبت شده است؛ یعنی از نوجوانی با نقش‌آفرینی روی صحنهٔ کرمان. چند عنوان ابتدای کار او—«آسید کاظم»، «روح بهرام»، «پهلوان»—در همان سال‌ها در کاخ جوانان کرمان اجرا شد. جابه‌جایی به تهران در اواخر دههٔ ۱۳۵۰ نقطهٔ عطفی بود که بازیگرِ جوان را به ادارهٔ تئاتر، تماشاخانهٔ سنگلج و تئاتر شهر رساند و همکاری با کارگردانانی مانند رکن‌الدین خسروی و بهزاد فراهانی را ممکن کرد. اما اگر «شروع حرفه‌ای در رسانه» مدنظر باشد، تاریخِ ۱۳۶۰ اهمیت ویژه دارد: ورود به رادیو و تلویزیون و آغاز کار به‌عنوان کارگردان/تهیه‌کننده—از «مشتی صالح» و «آقای همه‌فن‌حریف» تا «میراب» و «میم مثل مصرف». به فاصلهٔ کوتاه، پروژه‌های بزرگ‌تری شکل گرفت: «ریشه در خاک» (۱۳۶۷)، «خیالاتی/آقای دلار» (۱۳۶۸)، «قافلهٔ این عمر» (۱۳۷۱)، «باغ گیلاس» (۱۳۷۳) و «بافته‌های رنج» (۱۳۷۶). این سیر نشان می‌دهد که «شروع» برای بهشتی دو قاب دارد: صحنه (۱۳۴۸) و رسانهٔ ملی (۱۳۶۰). از منظر تحلیلی، این «دوآغاز» مزیتی مهم ساخت: بازیگری که زبان صحنه را می‌شناسد، وقتی به تلویزیون می‌رود، بازیگر تلویزیون را بهتر هدایت می‌کند، به ریتم و قاب‌بندی حساس‌تر است و ساخت پروژه‌های میان‌مدت را می‌فهمد. همین رویکرد سبب شد مجموعه‌های او در دههٔ ۶۰ و ۷۰ قاب‌های منظم، روایت‌های اجتماعی و بازی‌های کنترل‌شده داشته باشند. بنابراین، اگر بخواهیم پاسخ دقیقی بدهیم: سال شروع بازیگری مجید بهشتی ۱۳۴۸ (صحنه) و سال شروع کار تلویزیونی ۱۳۶۰ است؛ دو تاریخ که مسیر پیوسته و رو به رشد او را توضیح می‌دهند.

فیلم ها ، سریال ها و آثار مجید بهشتی

دربارهٔ زندگی شخصی مجید بهشتی

دربارهٔ زندگی شخصی بهشتی، آن‌چه رسماً در منابع آمده، کوتاه اما روشن است: تولد در کرمان، فراغت از تحصیل در هنرهای دراماتیک تهران، فعالیت حرفه‌ای در دهه‌های ۶۰ و ۷۰، بنیان‌گذاری مجلهٔ «فیلم و هنر» در ۱۳۷۶ (ادارهٔ نشریه حدود ۷ سال تا ۱۳۸۴)، و سپس ترک ایران در ۱۳۸۳ و اقامت در لندن. در این سال‌ها علاوه بر فعالیت‌های رسانه‌ای، چند نمایش فارسی‌زبان با گروه‌های مهاجر روی صحنه برده است: از «سوزنبان» به کارگردانی رکن‌الدین خسروی (۱۳۸۷، بریتانیا) تا «مرگ و دوشیزه» (۱۳۹۲، تماشاخانه بول لندن) و «واژه‌های پوچ» (۱۳۹۳، لندن). این مجموعه داده‌ها تصویر هنرمندی را نشان می‌دهد که میان کار صحنه‌ای، تولید تلویزیونی و کوشش‌های مطبوعاتی در نوسان بوده و پس از مهاجرت، تلاش کرده بخشی از حافظهٔ نمایشیِ فارسی را در خارج از مرزها زنده نگه دارد. در برابر، اطلاعات خصوصی—از وضعیت تأهل تا جزئیات خانوادگی—در منابع رسمی اعلام نشده یا در سطح عمومی تأیید نشده است. آنچه بیشتر به چشم می‌آید، کم‌حاشیه‌بودن و تمرکز بر کارنامهٔ حرفه‌ای است؛ رویکردی که در گفت‌وگوهای رسانه‌ای و یادداشت‌های تحلیلی پیرامون سریال‌ها و نمایش‌ها نیز دیده می‌شود. در یک جمع‌بندی کوتاه، «زندگی شخصی» مجید بهشتی در روایت‌های معتبر، به انتخاب‌های حرفه‌ای گره خورده است: از کرمان تا تهران و سپس لندن؛ از دانشگاه تا تلویزیون و بعد صحنه‌های مهاجر؛ و در تمام این مسیر، پرهیز از شهرتِ مبتنی بر حاشیه. 

آثار شاخص تلویزیونی و نقش آن‌ها در سلیقهٔ تماشاگر

برای شناخت جایگاه بهشتی، مرور چند سریال نقطه‌عطف ضروری است. «ریشه در خاک» (۱۳۶۷) از نخستین کارهایی بود که پس از پایان جنگ، رویکردی اجتماعی/خانوادگی را با زبان آرام و پیوستهٔ تلویزیون پیش برد؛ مجموعه‌ای که در همان سال‌ها به مخاطبان کمک کرد واقعیت‌های معیشتی و خانوادگی را در قاب‌های آشنا ببینند. یک سال بعد، «خیالاتی (آقای دلار)» (۱۳۶۸) با متن فرهاد توحیدی، شوخی‌های «اقتصادی/معیشتی» را وارد خانه‌های مردم کرد؛ کمدی موقعیتی که در آن دغدغه‌های روزمره، با تیپ‌پردازی مهارشده روایت می‌شد و همین تعادل، سریال را محبوب کرد. در ادامه، «قافلهٔ این عمر» (۱۳۷۱) به سمت ملودرام اجتماعی رفت و «باغ گیلاس» (۱۳۷۳) با ساختار اپیزودیک ملایم، بهشتی را به طیف گسترده‌تری از تماشاگر رساند. در تمام این پروژه‌ها، امضای کارگردانی بهشتی را می‌توان در چند اصل دید: ایستادن روی ریتم داراماتیک تلویزیونی (نه تئاتر و نه سینما)، هدایت نرم بازیگران به سمت لحن غیراغراق، و دکوپاژ اقتصادی که امکان تولید منظم را فراهم می‌کرد. همین منطق در «بافته‌های رنج» (۱۳۷۶)—مجموعه‌ای طولانی و تولیداً دشوار—به اوج رسید؛ کاری که نشان می‌داد تیم او می‌تواند داستان درازمدت را با ضبط منظم و انسجام شخصیت‌ها پیش ببرد. این سریال‌ها در کنار تله‌تئاترها و برنامه‌های ترکیبیِ دههٔ ۶۰، سلیقهٔ تماشاگر ایرانیِ پساجنگ را به سمت روایت‌های کم‌هیاهو، مسئله‌محور و خانوادگی سوق دادند؛ سلیقه‌ای که بعداً در دههٔ ۷۰ برای سریال‌های اجتماعی دیگر هم زمینه ساخت. از این زاویه، بهشتی یکی از پی‌ریزهای زبان تلویزیونی نُرم در آن دوره است: قاب‌های حساب‌شده، دیالوگ‌های روشن، و داستان‌های قابل‌همدلی.

«مه‌بانو»؛ یک تجربهٔ سینمایی و نسبتش با کارنامهٔ تلویزیونی

«مه‌بانو» (۱۳۸۰) تنها فیلم بلندِ سینمایی بهشتی در مقام کارگردان است که در فهرست رسمی آثار آمده. فیلم با حضور چهره‌هایی چون فیروز بهجت‌محمدی، فخری خوروش، شیوا بلوریان، مصطفی عبداللهی، هرمز سیرتی، محمود جعفری و کامران فیوضات تولید شد. قصه، بازگشت زنی روستایی به زادگاهش بعد از سال‌ها و چالش او با رسوم سخت‌گیرانه را روایت می‌کند؛ مضمونی که امکان تماشای تضاد سنت/خواست فردی را در بستری رئالیستی فراهم می‌آورد. از منظر اجرا، اقتصاد تولید—که در تلویزیون نقطهٔ قوت بهشتی بود—در سینما هم حفظ شده: لوکیشن‌های محدود، بازی‌های کنترل‌شده، و تکیه بر روایت. این وفاداری به زبان کار، مزیت و محدودیت را با هم دارد: از یک سو فیلم سرداراماتیک می‌ماند و از اغراق‌های رایج در ملودرام‌های آن دوره دوری می‌کند؛ از سوی دیگر، ممکن است برای مخاطبی که هیجان فرمی می‌طلبد، کم‌فرازونشیب جلوه کند. آن‌چه دربارهٔ «مه‌بانو» اهمیت دارد، هماهنگی با کارنامهٔ تلویزیونی بهشتی است: همان تمرکز بر روابط انسانی و مناسبات اجتماعی، همان هدایت رئالیستی بازیگر، و همان دقت در ریتم. در منابع فیلم‌شناسی، این عنوان کنار سریال‌ها و تئاترها نشسته و تصویرِ کارگردانی را تکمیل می‌کند که از تلویزیون آمده، اما زبان سینمای رئالیستی کم‌خرج را هم می‌شناسد. به بیان ساده، «مه‌بانو» نشان می‌دهد که بهشتی وقتی از قاب سریال خارج می‌شود، همچنان به متن و اجرا وفادار می‌ماند و سراغ برند شخصی خود—رئالیسم اجتماعیِ کم‌هیاهو—می‌رود. 

مهاجرت به انگلستان و اجراهای خارج از ایران

بهشتی در ۱۳۸۳ ایران را ترک کرد و به بریتانیا رفت؛ لندن از آن پس پایگاه اصلی زندگی و کار او شد. در منابع رسمی، چند تولید تئاتریِ فارسی‌زبان در انگلستان ثبت شده است: «سوزنبان» و «مرگ در می‌زند» (هر دو در ۱۳۸۷ و به کارگردانی رکن‌الدین خسروی)، «سیزوِه بانسی مرده است» (۱۳۹۰) و «مرگ و دوشیزه» (۱۳۹۲) در لندن، و «واژه‌های پوچ» (۱۳۹۳) در رادا (RADA) که برای جامعهٔ ایرانیان مهاجر و علاقه‌مندان تئاتر فارسی اجرا شدند. این مجموعه فعالیت‌ها دو نکته را برجسته می‌کند: نخست، پایداری پیوند معلم/شاگردی با نسل استادان (از خسروی تا دیگران) که پس از مهاجرت هم ادامه یافته و به شبکه‌ای کوچک اما منظم از تولیدات فارسی در اروپا انجامیده است؛ دوم، تعهد به زبان اجرا—خواه فارسی، خواه شیوهٔ تمرین—که باعث می‌شود تماشاگر مهاجر، بافت فرهنگیِ آشنا را در صحنه بازیابد. از نظر حرفه‌ای نیز مهاجرت، برای بهشتی با بازتعریف نقش‌ها همراه بوده: گاه کارگردان/تهیه‌کنندهٔ پروژه، گاه همکار اجرایی یا همراهِ گروه. چنین انعطافی معمولاً لازمهٔ صحنهٔ مهاجر است که منابع مالی/انسانی محدودتری دارد و بیش از هرچیز به نظم و وفاداری گروه متکی است. در متن کارنامهٔ بهشتی، این فصل اروپایی ادامهٔ طبیعیِ یک مسیر است: از کرمانِ نوجوانی تا تهرانِ دانشگاه/تلویزیون و بعد لندنِ مهاجرت/اجرا؛ خطی که نشان می‌دهد «تغییر جغرافیا» مانع تداوم زبان حرفه‌ای او نشده است. 

جمع‌بندی

بیوگرافی مجید بهشتی از کرمانِ ۲۹ مهر ۱۳۳۴ آغاز می‌شود؛ سن مجید بهشتی امروز ۷۰ سال است. او از ۱۳۴۸ روی صحنه آمد، در دانشکدهٔ هنرهای دراماتیک تهران و سپس دانشگاه هنر و معماری تحصیل کرد و از ۱۳۶۰ وارد تلویزیون شد. در دههٔ ۶۰ و ۷۰ مجموعه‌هایی چون «ریشه در خاک»، «خیالاتی (آقای دلار)»، «قافلهٔ این عمر» و «باغ گیلاس» را کارگردانی/تهیه کرد و در ۱۳۸۰ فیلم «مه‌بانو» را ساخت. قد مجید بهشتی به‌صورت رسمی اعلام نشده و نقل اعداد پراکنده غیرقابل استناد است. دربارهٔ همسر مجید بهشتی نیز در منابع معتبر اطلاعات علنی وجود ندارد و روایت دقیق، «اعلام نشده» است. محل تولد مجید بهشتی کرمان است و همین شهر، نقطهٔ شروع سنت تمرین/اجرا در نوجوانی بود؛ انتقال به تهران مسیر آموزش دانشگاهی و سپس کار تلویزیونی را هموار کرد. تحصیلات مجید بهشتی—از کارشناسی بازیگری و کارگردانی تا کارشناسی ارشد کارگردانی تئاتر—زبان کاری او را شکل داد: ریتم منضبط، هدایت بازیگر، دکوپاژ اقتصادی. سال شروع بازیگری مجید بهشتی ۱۳۴۸ (صحنه) و سال شروع کار تلویزیونی ۱۳۶۰ است؛ ترکیبی که جایگاه او را در تاریخ تلویزیون پس از جنگ تثبیت می‌کند. در دربارهٔ زندگی شخصی مجید بهشتی می‌دانیم که از ۱۳۸۳ در لندن اقامت دارد و چند نمایش فارسی را در اروپا اجرا کرده است. خلاصه اگر بخواهیم «کلیدواژه‌های» این پرونده را در جملات طبیعی به کار ببریم: بازیگر، کارگردان و تهیه‌کنندهٔ تئاتر و تلویزیون که با تحصیلات آکادمیک، شروع زودهنگام روی صحنه و حضور مستمر در تلویزیون دههٔ ۶۰ و ۷۰ شناخته شد؛ قد نامشخص و وضعیت تأهل اعلام نشده است؛ محل تولد کرمان و اقامت فعلی در لندن تصویر او را کامل می‌کند؛ و آثار شاخص تلویزیونی‌اش بخشی از سلیقهٔ داستان‌گوییِ اجتماعیِ تلویزیون ایران را صورت‌بندی کرده‌اند.