رقیه چهره آزاد، یکی از پیشگامان تئاتر و سینمای ایران، با بیش از نیم قرن فعالیت هنری، نقشی بیبدیل در شکلگیری و توسعه هنرهای نمایشی کشور ایفا کرد. او با ایفای نقشهای ماندگار در آثار برجستهای چون «مادر» و «سوتهدلان»، نهتنها به عنوان بازیگری توانمند شناخته شد، بلکه به نمادی از مادرانگی و فداکاری در سینمای ایران تبدیل گردید.
بیوگرافی رقیه چهره آزاد
رقیه چهره آزاد در سال ۱۲۸۱ خورشیدی در تهران متولد شد. او از نخستین زنانی بود که به صورت حرفهای وارد عرصه تئاتر و سینما در ایران شد. فعالیت هنری خود را با حضور در تئاتر آغاز کرد و بهتدریج به سینما راه یافت. در طول دوران فعالیتش، در آثار متعددی ایفای نقش کرد که از جمله آنها میتوان به فیلمهای «طوفان زندگی»، «سوتهدلان»، «دستکش سفید»، «پریچهر»، «ارثیه»، «مادر»، «عروس»، «دلشدگان»، «الو! الو! من جوجوام» و «تهران روزگار نو» اشاره کرد.
رقیه چهره آزاد در سال ۱۳۴۱ از سوی انجمن دوستداران تئاتر، به مناسبت روز جهانی تئاتر، دیپلم افتخار دریافت کرد. همچنین برای بازی در فیلم «مادر»، سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول زن را در هشتمین دوره جشنواره فیلم فجر به دست آورد. در آن زمان، او مسنترین بازیگری بود که برنده این جایزه شده است.
سن رقیه چهره آزاد
رقیه چهره آزاد در سال ۱۲۸۱ خورشیدی متولد شد و در سال ۱۳۷۱ درگذشت. بنابراین، در زمان درگذشت، ۹۰ سال سن داشت.
قد رقیه چهره آزاد
اطلاعات دقیقی درباره قد رقیه چهره آزاد در دسترس نیست.
همسر رقیه چهره آزاد
رقیه چهره آزاد با نعمتالله چهرهآزاد، یکی از بازیگران و کارگردانان تئاتر ایران، ازدواج کرد. این زوج هنری نقش مهمی در توسعه و ترویج تئاتر در ایران داشتند.
محل تولد رقیه چهره آزاد
رقیه چهره آزاد در تهران، پایتخت ایران، متولد شد.
تحصیلات رقیه چهره آزاد
اطلاعات دقیقی درباره تحصیلات رقیه چهره آزاد در منابع موجود نیست.
سال شروع بازیگری رقیه چهره آزاد
رقیه چهره آزاد فعالیت هنری خود را از دهه ۱۳۰۰ خورشیدی آغاز کرد و بهتدریج به یکی از چهرههای برجسته تئاتر و سینمای ایران تبدیل شد.
آثار هنری رقیه چهره آزاد
سینما
- طوفان زندگی (۱۳۲۷)
- دستکش سفید (۱۳۳۰)
- پریچهر (۱۳۳۰)
- سایه (۱۳۳۸)
- آقا جنی شده (۱۳۳۸)
- عروسک پشت پرده (۱۳۳۹)
- بچهننه (۱۳۳۹)
- کی به کیه؟ (۱۳۳۹)
- دختر همسایه (۱۳۴۰)
- آهنگ دهکده (۱۳۴۰)
- علی واکسی (۱۳۴۰)
- دخترها اینطور دوست دارند (۱۳۴۱)
- طلای سفید (۱۳۴۱)
- نصیب و قسمت (۱۳۴۱)
- ساحل دور نیست (۱۳۴۱)
- مسافری از بهشت (۱۳۴۲)
- عروس فرنگی (۱۳۴۳)
- دختر ولگرد (۱۳۴۳)
- مرخصی اجباری (۱۳۴۴)
- آقای هالو (۱۳۴۹)
- شاهنامه آخرش خوشه(اکران نشده) (۱۳۴۵)
- رگبار (۱۳۵۱)
- سوتهدلان (۱۳۵۶)
- زندهباد… (۱۳۵۹)
- ارثیه (۱۳۶۷)
- مادر (۱۳۶۸)
- راز کوکب (۱۳۶۸)
- عروس (۱۳۶۹)
- سکوت (۱۳۶۹)
- عشق من شهر من (۱۳۷۰)
- دلشدگان (۱۳۷۰)
- آنها هیچکس را دوست ندارند (۱۳۷۲)
- سه مرد عامی (۱۳۷۲)
- الو! الو! من جوجوام! (۱۳۷۳)
- زمین آسمانی (۱۳۷۳)
- طهران روزگار نو (۱۳۷۸)
تلویزیون
| سال |
نام |
سمت |
کارگردان |
توضیحات |
| ۱۳۷۰–۱۳۷۴ |
این خانه دور است |
بازیگر |
بیژن بیرنگ
مسعود رسام |
|
| ۱۳۷۲ |
خانواده حمزهعلی خان |
بازیگر |
محمدباقر خسروی |
شبکه ۱ |
| ۱۳۷۱ |
مزد ترس |
بازیگر |
حمید تمجیدی |
شبکه ۲ |
| ۱۳۷۰ |
آهنگ پنهان[۵] |
بازیگر |
ایرج کریمی |
شبکه ۲ |
| ۱۳۷۰ |
مشخیرالله صندوقچه اسرار |
بازیگر |
داریوش مؤدبیان
حسین فردرو |
بازی در اپیزود «شتر و پنبه دانه» |
| ۱۳۶۹ |
آرایشگاه زیبا |
بازیگر |
مرضیه برومند |
شبکه ۲ |
| ۱۳۵۸–۱۳۶۶ |
هزاردستان |
بازیگر |
علی حاتمی |
|
| ۱۳۵۷ |
مجموعه تلویزیونی دیوان بلخ |
بازیگر |
منصور پورمند |
نمایش داده نشد |
| ۱۳۵۶ |
مستنطق |
بازیگر |
عباس جوانمرد
شاپور قریب |
نمایش داده نشد |
| ۱۳۵۵ |
مرد اول |
بازیگر |
پرویز کاردان |
|
| ۱۳۵۴ |
تخت ابوالنصر |
بازیگر |
مرتضی علوی |
|
| ۱۳۵۳ |
تلهتئاتر «عشاق و بقیه غریبهها» |
بازیگر |
حسین پرورش |
کارگردان تلویزیونی: «فرانک دولتشاهی»
نویسندگان: «رنه تیلور» و «جوزف بولونیا» |
زندگی شخصی رقیه چهره آزاد
رقیه چهره آزاد در طول زندگی خود، علاوه بر فعالیتهای هنری، به تربیت نسل جدیدی از بازیگران نیز پرداخت. او با همسرش، نعمتالله چهرهآزاد، در تئاتر همکاریهای متعددی داشت و نقش مهمی در ارتقاء سطح هنری تئاتر ایران ایفا کرد. نوه او، افسانه چهرهآزاد، نیز راه او را ادامه داده و به عنوان بازیگر در سینما و تلویزیون ایران فعالیت میکند.
رقیه چهره آزاد در سال ۱۳۷۱ درگذشت و در قطعه هنرمندان بهشت زهرا به خاک سپرده شد. بر روی سنگ قبر او، یکی از دیالوگهای ماندگار فیلم «حاجی واشینگتن» نقش بسته است: «آیین چراغ خاموشی نیست».
رقیه چهره آزاد با بیش از نیم قرن فعالیت هنری، نقش مهمی در شکلگیری و توسعه تئاتر و سینمای ایران ایفا کرد. او با ایفای نقشهای ماندگار، به نمادی از مادرانگی و فداکاری در سینمای ایران تبدیل شد و تأثیر عمیقی بر نسلهای بعدی بازیگران گذاشت. یاد و خاطره او همواره در دل علاقهمندان به هنرهای نمایشی زنده خواهد ماند.